Joan den azaroaren 20an Paco Marín Guruceagak utzi gintuen. Olarain osatzen dugunontzat, Paco gure sortzailea baino askoz gehiago izan zen; proiektu hau irudikatu eta martxan jarri zuen etengabeko indarra izan zen, bere bizitzako etapa bakoitza bizi izan zuen grina berarekin. Formazioz fisikoa eta irakaskuntzazalea, Pacok gertuko eta kalitatezko arreta lehenets zuen, Olarainen motorra izaten jarraitzen duen errespetu eta eskuzabaltasun filosofia.
Hezkuntza-amets baten oinarriak
Pacoren bizitza irakaskuntzan murgilduta egon zen beti. Dena Aries Akademia sortu zuenean hasi zen, 500 ikasle izatera iritsi zen zentroa, eta Donostiako familia askorentzat zutabe bihurtu zena. Baina bere hezkuntza anbizioa ez zen hor gelditu. 1977an, Ekintza ikastola abian jarri zuen taldearen buru izan zen, eta hezkuntza-eredu propio, berritzaile eta pluralaren alde egin zuen, Euskadin euskara ezartzen laguntzeko.
Pacok errespetu handia zion euskal kulturari eta euskarari, eta, nahiz eta tristuraz onartzen zuen ez zuela nahi bezain ongi hitz egin, ahalegin guztiak egin zituen belaunaldi berriek beren hizkuntzan bizi ahal izan zezaten. Olaraingo liburutegian gelditzen da bere pentsamendua, berak eskulturetako batean grabatu zuena: “Hezkuntza herrian sustraitua, unibertsora irekita, askatasuna da”.
Olarain, gure etxea eta bere ondarea
Pacok Ikastetxe Nagusi honen eraikuntza sustatu zuenean, 2001ean inauguratu zena, duela 25 urte hain zuzen, ez zuen bizitoki soil bat sortu nahi. Olarainek arima izan zezan nahi zuen. Besteak beste, Alberto Saavedrari enkargatu zizkion gaur egun gure fatxada definitzen duten eta nortasun propioa ematen diguten eskulturak.
Inguruak istorioak kontatzea gustatzen zitzaion. Gure iraganaren zatiak berreskuratzeko ahalegin horrek, Zestoako Elizondo zinemako Ossa proiektore zaharra kasu, gaur egun gure instalazioetan ikusgai duguna, argi erakusten du elkarrekin bizi garen lekuek inspiratu eta bertan bizi direnen jakin-mina piztu behar dutela.
Adiskidetasunaren Lorategia: zubi bat Japoniarekin
Donostiarra izateaz harro, Paco izan zen gure hiria Marugamerekin lotu zuen funtsezko pieza. Dena 1985ean hasi zen, Japoniako ikasle talde bat Donostiara iritsi zenean. Pacok arreta eskaini zien, bisita koordinatuz eta Ekintza ikastolako ikasle eta irakasleekin topaketak antolatuz, beste hainbat jardueraz gain. Truke hura, bere eskuzabaltasunetik sortua, 1990ean Donostia eta Marugameren arteko senidetze ofiziala ekarri zuen hazia izan zen.
Lotura kultural hori 2016an zigilatu zen, Olarainen “Adiskidetasunaren Lorategia” inauguratu zenean. Gune horretan altzairuak, bonsaiek, gereziondoek eta Japoniako te etxe batek bat egiten dute. Pacoren ustez, lorategi hau toki desberdinetako pertsonen artean sortutako adiskidetasunaren sinbolo perfektua zen, eta gaur egun lotura instituzional sendoa da.
Senidetze horren eragile gisa egindako lanari esker, 2020an Kagawako Gobernuaren Nazioarteko Lankidetzaren Saria jaso zuen.
Agur bat pertsona eskuzabal bati
Kudeatzaile gisa lortutako lorpenetatik haratago, egunerokoan bere irribarre lasaia, espiritu ekintzailea eta behar duenari laguntzeko berezko prestasuna gogoratuko ditugu. Bizitza abentura bat dela sinetsita zegoen Paco, eta helburu batzuk ezarri behar direla eta beti haiengana jo behar dela.
Olaraindik, lanean jarraituko dugu bere ikuspegia eta gogoa etxe honetako txoko guztietan bizirik mantentzeko.
